Jump to content
Sign in to follow this  
DMTK

Ούζο όταν πιείς …

Recommended Posts

Σύμφωνα με ένα παλιό ελληνικό τραγούδι: «Ούζο όταν πιεις, γίνεσαι ευθύς, βασιλιάς δικτάτορας, Θεός και κοσμοκράτορας...». Ενώ βάσει ενός γνωμικού που βρίσκεται αναρτημένο σε καφενείο της Μυτιλήνης: «Το πρώτο (ποτήρι ούζου) φέρνει όρεξη, το δεύτερο υγεία, το τρίτο φέρνει τη χαρά, το τέταρτο ευτυχία, το πέμπτο τη συζήτηση, το έκτο φασαρία, το έβδομο τη συμπλοκή, το όγδοο την αστυνομία». Σε ένα άλλο καφενείο της πανέμορφης Αγιάσου αναγράφεται το εξής: «Σαν δεν έχεις έλα πίνε κι όταν έχεις έλα δίνε, μα σαν έχεις και δεν δίνεις, να μην έρχεσαι να πίνεις».

Ας αποτίσουμε λοιπόν, ένα μικρό φόρο τιμής, στο παραδοσιακό ελληνικό απόσταγμα που μεγάλωσε γενιές και γενιές Ελλήνων, καταθέτοντας τις εμπειρίες και τις προτιμήσεις μας.

Share this post


Link to post
Share on other sites

Σχετικά με τα βιβλία(για τον UB):

ΟΥΖΟ των Στάθη ΓΕΩΡΓΙΑΔΗ και Λευτέρη ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΔΗ (ένα φοβερό βιβλίο-φωτογραφικό λεύκωμα με πάνω από 500 σελίδες και αφιερώματα σε αποστακτήρια από ολόκληρη τη χώρα. Το συστήνω ανεπιφύλακτα).

ΠΑΝΟΡΕΞΙΑ ΟΥΖΟΥ του Στρατή Πανάγου (ο οποίος με την ευκαιρία έχει μεγάλη εμπειρία και αγάπη για το ούζο).

ΤΟ ΟΥΖΟ ΤΗΣ ΛΕΣΒΟΥ του Ελληνικού Οργανισμού Εξωτερικού Εμπορίου, με τη συνεργασία του Επιμελητηρίου Λέσβου και του Πανεπιστημίου Αιγαίου.

Κάποια στιγμή, κυκλοφόρησε με ΤΑ ΝΕΑ, το ΤΣΙΠΟΥΡΟ, ΡΑΚΙ & ΟΥΖΟ ΧΩΡΙΣ ΜΥΣΤΙΚΑ του Κώστα Πασχάλη-Μπέη.

Τελευταία ανακάλυψα το ΑΠΟ ΤΟ ΡΑΚΙ ΣΤΟ ΟΥΖΟ. ΜΕΘΥΣΤΙΚΟ ΤΑΞΙΔΙ ΓΕΥΣΙΓΝΩΣΙΑΣ ΚΑΙ ΟΥΖΟΠΟΣΙΑΣ του Κώστα Πασχάλη-Μπέη, πρέπει να είναι καλό, αλλά δεν το έχω διαβάσει ακόμη.

Share this post


Link to post
Share on other sites

Σε ευχαριστώ, με μια γρήγορη έρευνα δεν τα βρίσκω online έχεις να προτείνεις βιβλιοπωλείο; 

Share this post


Link to post
Share on other sites

ΟΥΖΟ (-55%)

http://www.politeianet.gr/books/9789608189850-georgiadis-stathis-roount-road-ouzo-191797

ΑΠΟ ΤΟ ΡΑΚΙ ΣΤΟ ΟΥΖΟ. ΜΕΘΥΣΤΙΚΟ ΤΑΞΙΔΙ ΓΕΥΣΙΓΝΩΣΙΑΣ ΚΑΙ ΟΥΖΟΠΟΣΙΑΣ (-20%)

http://www.politeianet.gr/books/9786188098701-mpeis-kostas-paschalis-idiotiki-apo-to-raki-sto-ouzo-229142

 Όσο για τα άλλα, επειδή είναι παλιά και πράγματι δεν υπάρχουν δώσε μου λίγο χρόνο.

 

  • Like 1

Share this post


Link to post
Share on other sites

Εγω μιας και ειμαι Χιωτης προτιμω τα χιωτικα ουζα τα οποια ειναι εξαιρετικα. ΑΠΑΛΑΡΙΝΑ ΤΕΤΤΕΡΗ ΨΥΧΗ ΚΑΚΙΤΣΗ ΣΤΟΥΠΑΚΗ. Εκτος της κλασσικης γευσης υπαρχουν και σε παραλλαγες οπως με προσθηκη μαστιχας κλπ . Επισης πλην των κλασσικων ψαρομεζεδων (ψαρια καλαμαρια χταποδια κα) συνοδευονται υπεροχα με ρεγγοσαλατα, κουκια βραστα κα.

  • Like 2

Share this post


Link to post
Share on other sites
28 minutes ago, nek said:

Εγω μιας και ειμαι Χιωτης προτιμω τα χιωτικα ουζα τα οποια ειναι εξαιρετικα. ΑΠΑΛΑΡΙΝΑ ΤΕΤΤΕΡΗ ΨΥΧΗ ΚΑΚΙΤΣΗ ΣΤΟΥΠΑΚΗ. Εκτος της κλασσικης γευσης υπαρχουν και σε παραλλαγες οπως με προσθηκη μαστιχας κλπ . Επισης πλην των κλασσικων ψαρομεζεδων (ψαρια καλαμαρια χταποδια κα) συνοδευονται υπεροχα με ρεγγοσαλατα, κουκια βραστα κα.

Τοπικιστή :p

  • Like 1

Share this post


Link to post
Share on other sites
On 12/17/2016 at 1:14 PM, DMTK said:

Σύμφωνα με ένα παλιό ελληνικό τραγούδι: «Ούζο όταν πιεις, γίνεσαι ευθύς, βασιλιάς δικτάτορας, Θεός και κοσμοκράτορας...». 

Μας διαβάζει η τεράστια Ρόζα από κει ψηλά με ένα ντουμάνι στο χέρι και τρίζουν τα κόκκαλα της:smoke:

Πολύ ενδιαφέρον το θέμα που επιασες φίλε DMTK. Εγώ σαν παιδί του κάμπου είχα πάντοτε μια προτίμηση προς το τσίπουρο και παραδόξως για Λαρισαίο πάντοτε χωρίς γλυκάνισο κι ακριβώς αυτό με κάνει προκατειλημμένο ενάντια και στο ούζο. Θες γιατί με πειραζε ο γλυκάνισος στο στομάχι, θες γιατί θεωρουσα ότι κάθε πιθανό απόσταγμα βενζίνης το αναμιγνυεις με γλυκάνισο και το καλυπτεις...δεν ξέρω. Ενώ από την άλλη το τσιπουρακι χωρίς γλυκάνισο άντε να το αραιωσουν με νερό να πουλήσουν κάνα λίτρο παραπάνω. Διορθωστε με αν κάνω λάθος.

Ωστόσο, μετά από τον παραπάνω συλλογισμό μου γεννήθηκε η εξής απορία. Ποιό προηγήθηκε ποιου; Ξέρουμε πότε και πώς εμφανίζεται το τσίπουρο με και χωρίς και το ούζο στην ελληνική παράδοση; Η λογική μου υπαγορεύει ότι η μίξη με γλυκάνισο έγινε αργότερα για να διευκολύνει την κατάποση ή και να προέρχεται από Τουρκια μεριά όπου η τοπική ρακή περιλαμβάνει επίσης γλυκάνισο.

Όλα τα παραπάνω είναι προσωπικές εικασίες και αμπελοφιλοσοφιες που προκύπτουν τώρα που πηζω στο γραφείο και σκέφτομαι ότι σε 2 μέρες θα με χαίρεται η πατρίδα και πάλι κι εγω θα χαίρομαι την ευλογία της Θεσσαλικής παραγωγής aka τσίπουρο. Αλλά λίγη βιβλιογραφία πάνω στο θέμα ή ακο και συνεισφορά γνώσης μέσα από αστικούς μύθους είναι πάντα ευπρόσδεκτα.

  • Like 1

Share this post


Link to post
Share on other sites
3 hours ago, nek said:

Εγω μιας και ειμαι Χιωτης προτιμω τα χιωτικα ουζα τα οποια ειναι εξαιρετικα. ΑΠΑΛΑΡΙΝΑ ΤΕΤΤΕΡΗ ΨΥΧΗ ΚΑΚΙΤΣΗ ΣΤΟΥΠΑΚΗ. Εκτος της κλασσικης γευσης υπαρχουν και σε παραλλαγες οπως με προσθηκη μαστιχας κλπ . Επισης πλην των κλασσικων ψαρομεζεδων (ψαρια καλαμαρια χταποδια κα) συνοδευονται υπεροχα με ρεγγοσαλατα, κουκια βραστα κα.

και καλά κάνεις nek

Αντρίκειο ΚΑΚΙΤΣΗ, Καζανιστό ΣΤΟΥΠΑΚΗ, Μαστιχάτο Ούζο ΚΑΚΙΤΣΗ, Μερακλίδικο ΑΠΑΛΑΡΙΝΑ (στο μεταλλικό μπουκάλι, για να προστατεύεται από το επιβλαβές ηλιακό φώς) και τόσα άλλα, αρωματικά, εξαιρετικής ποιότητας χιώτικα ούζα.

 

Share this post


Link to post
Share on other sites
23 minutes ago, McRookie said:

Πολύ ενδιαφέρον το θέμα που επιασες φίλε DMTK. Εγώ σαν παιδί του κάμπου είχα πάντοτε μια προτίμηση προς το τσίπουρο και παραδόξως για Λαρισαίο πάντοτε χωρίς γλυκάνισο κι ακριβώς αυτό με κάνει προκατειλημμένο ενάντια και στο ούζο. Θες γιατί με πειραζε ο γλυκάνισος στο στομάχι, θες γιατί θεωρουσα ότι κάθε πιθανό απόσταγμα βενζίνης το αναμιγνυεις με γλυκάνισο και το καλυπτεις...δεν ξέρω. Ενώ από την άλλη το τσιπουρακι χωρίς γλυκάνισο άντε να το αραιωσουν με νερό να πουλήσουν κάνα λίτρο παραπάνω. Διορθωστε με αν κάνω λάθος.

Ωστόσο, μετά από τον παραπάνω συλλογισμό μου γεννήθηκε η εξής απορία. Ποιό προηγήθηκε ποιου; Ξέρουμε πότε και πώς εμφανίζεται το τσίπουρο με και χωρίς και το ούζο στην ελληνική παράδοση; Η λογική μου υπαγορεύει ότι η μίξη με γλυκάνισο έγινε αργότερα για να διευκολύνει την κατάποση ή και να προέρχεται από Τουρκια μεριά όπου η τοπική ρακή περιλαμβάνει επίσης γλυκάνισο.

Όλα τα παραπάνω είναι προσωπικές εικασίες και αμπελοφιλοσοφιες που προκύπτουν τώρα που πηζω στο γραφείο και σκέφτομαι ότι σε 2 μέρες θα με χαίρεται η πατρίδα και πάλι κι εγω θα χαίρομαι την ευλογία της Θεσσαλικής παραγωγής aka τσίπουρο. Αλλά λίγη βιβλιογραφία πάνω στο θέμα ή ακο και συνεισφορά γνώσης μέσα από αστικούς μύθους είναι πάντα ευπρόσδεκτα.

Κάθε τόπος όπως λες έχει τα δικά του γαστρονομικά ήθη και έθιμα. Η Θεσσαλία σίγουρα φημίζεται για το τσίπουρο που παράγει και το βρίσκω λογικό να δείχνεις μια προτίμηση σε αυτό, έναντι του ούζου (αν και ο Τύρναβος παρήγαγε αρχικά ούζο, με την πρώιμη μορφή του). Από την άλλη συμφωνώ απόλυτα ότι αν σου αρέσει το τσίπουρο, είσαι υποχρεωμένος να πίνεις τσίπουρο χωρίς γλυκάνισο! Τι νόημα έχει να μην προτιμάς το ούζο και να δέχεσαι τις ως ένα σημείο αρνητικές επιδράσεις των αιθέριων ελαίων του γλυκάνισου; Τώρα για τα ιστορικά στοιχεία αναφορικά με το τσίπουρο, θέλει λίγο ψάξιμο, γιατί με το τσίπουρο δυστυχώς δεν έχω καλή σχέση. Προς το παρόν ετοίμασα ένα περιεκτικό post για το ούζο (όνομα, ιστορία, παραγωγή, κλπ).

Share this post


Link to post
Share on other sites

Δοθείσης ευκαιρίας και προκειμένου να μην έχω βάρος στη συνείδησή μου, είπα να κάνω ένα μικρό αφιέρωμα στο ούζο. Το ούζο είναι το εθνικό μας προϊόν και «με τη βούλα» της Ευρωπαϊκής Ένωσης και έχει συνδεθεί διαχρονικά με όλες τις πτυχές της κοινωνικής ζωής των Ελλήνων. Όμως θα ξεκινήσω αντίστροφα, παραθέτοντας τις πηγές που χρησιμοποίησα και αυτό γιατί αφενός τις θεωρώ αξιόπιστες, αφετέρου για να τιμήσω κάποια πρόσωπα με μακρά και σημαντική ιστορία στο χώρο. Αυτές είναι: (α)To tsou.gr, το κορυφαίο ελληνικό site με αποκλειστικό αντικείμενο το ούζο. Το 2007 ο κ. Χάρης Βεκρής, δημιούργησε το συγκεκριμένο site και από τότε ανανεώνοντας συνεχώς το υλικό της σελίδας, έχει καταφέρει να καλύψει όλες τις ποτοποιίες της χώρας μας και όλες τις ετικέτες που κυκλοφορούν,  (β)  το site της ποτοποιίας ΜΠΕΗ, ouzobei.gr, και (γ)Το βιβλίο ΟΥΖΟ των Στάθη Γεωργιάδη και Λευτέρη Ελευθεριάδη, εκδ.ROAD.

Α.-Το όνομα, το γένος και η ιστορική διαδρομή του ούζου.

Υπάρχουν πέντε εκδοχές για την προέλευση της ονομασίας του ούζου:

1.-του φιλόλογου: παράφραση του αρχαιοελληνικού ρήματος «όζω» (μυρίζω).

2.- του εξαρτημένου : «ου ζω», χωρίς αυτό δεν ζω.

3.-του ψαγμένου: απόγονος της τουρκικής λέξης «üzüm», που σημαίνει «αφέψημα από σταφίδες»

4.-του παραδοσιακού: Τον 19ο αιώνα γίνονταν σημαντικές εξαγωγές κουκουλιών μεταξοσκώληκα από τους παραγωγούς της Θεσσαλίας προς τους μεγάλους εμπόρους της Μασσαλίας. Η αποστολή των εξαιρετικής ποιότητας εμπορευμάτων γινόταν σε ξύλινα κιβώτια που εξωτερικά έφεραν την επιγραφή «USO DI MASSIGLIA» (δηλαδή ΠΡΟΣ ΧΡΗΣΙΝ ΜΑΣΣΑΛΙΑΣ). Όταν κάποια μέρα ζητήθηκε στον Τούρκο προξενικό γιατρό που βρισκόταν στην περιοχή να δοκιμάσει την τοπική ρακή, εκείνος ενθουσιασμένος από την εξαιρετική της ποιότητα φώναξε: «Μωρέ αυτό είναι uso di massiglia». Η παραφθορά του τελωνειακού όρου «γιούζο», καθιερώθηκε με τον καιρό σαν ονομασία της τοπικής ρακής που περιείχε γλυκάνισο.

5.-του ναύτη: τα κιβώτια με ούζο που ταξίδευαν από τα λιμάνια της Ελλάδος για την Αμερική, όπως ήταν φυσικό, ανέγραφαν την ένδειξη «U.S.A.», έτσι οι ναύτες των πλοίων, χρησιμοποιώντας τη δική τους διάλεκτο αναφερόταν σε αυτά με τον όρο «ούζα». Βέβαια, αυτή η εκδοχή είναι και η λιγότερο επικρατούσα.

Μεγάλη κατηγορία τα anis (διεθνής ονομασία του γένους των αλκοολούχων ποτών με βάση την ανηθόλη) και σκορπισμένα σε πολλά και διάφορα σημεία του πλανήτη. Για την Ευρωπαϊκή Ένωση τα πράγματα είναι απλά: από τον Μάιο του 1999, με κανονισμό του Συμβουλίου της Ευρώπης ορίσθηκαν οι προϋποθέσεις προκειμένου ένα ποτό να μπορεί να ανήκει στην οικογένεια των αλκοολούχων ποτών με άνισο, στην οποία εντάχθηκαν το pastis, το anis και το ούζο. Το γενεαλογικό δέντρο της οικογένειας απλώνεται από τα βάθη της Ανατολής ως το Μεξικό, με τη μεγαλύτερη συγκέντρωση «συγγενών» σε χώρες της λεκάνης της Μεσογείου όπου ευδοκιμεί ο γλυκάνισος.

Το πρώτο αλκοολούχο ποτό με άνισο γεννιέται από Άραβες γονείς και του δίνεται το όνομα «arak». Μέχρι σήμερα το arak θεωρείται εθνικό ποτό σε Ιορδανία, Συρία και Λίβανο. Την εποχή του Βυζαντίου αποστάγματα αρωματισμένα με γλυκάνισο προσφέρονται ως απεριτίφ σε όλες τις Μεσογειακές περιφέρειες της αυτοκρατορίας. Το ελληνικό στοιχείο της Κωνσταντινούπολης, της Αλεξάνδρειας και της Σμύρνης αποτελεί μέχρι το 1453 το κέντρο της τεχνικής των αποσταγμάτων. Η άλωση της Κωνσταντινούπολης αναγκάζει πολλούς τεχνίτες να μεταφέρουν τις δραστηριότητες τους σε κοντινές περιοχές με εύφορη γη και άριστη πρώτη ύλη (σταφύλια και σύκα), όπως η Μικρά Ασία, η Θράκη και οι παραδουνάβιες περιοχές. Η καλλιέργεια του γλυκάνισου στη Λέσβο και στη Λήμνο, αλλά και η παραγωγή μαστίχας στη Χίο, αποτέλεσαν τα κύρια συστατικά για την παρασκευή της «ρακής», ονομασία που πιθανότατα προέρχεται από το arak και μέχρι σήμερα στην Τουρκία λέγεται raki. Στα χρόνια της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας το ποτό που παρασκευάζουν οι «ρακιτζήδες» με απόσταξη της ρακής των σταφυλιών και προσθήκη γλυκάνισου, αρωματικών βοτάνων ή και μαστίχας, κατορθώνει να κατακτήσει την εύπορη τάξη και να διεισδύσει στα σαλόνια και τα χαρέμια της, παρέχοντας στους άριστους ρακιτζήδες ειδικά προνόμια. Έτσι γεννιέται το ούζο, που κυκλοφορεί για πολλές δεκαετίες σε αρκετές περιοχές της Ελλάδας με την παλιά του ονομασία «ρακή». Η απελευθερωμένη Ελλάδα προσελκύει μετανάστες από τα γειτονικά παράλια της Τουρκίας, αλλά και από την Οδησσό της Ρωσίας που στις αποσκευές τους κουβαλούν την εμπειρία και τη γνώση της απόσταξης. Η εγκατάσταση τους σε περιοχές με αφθονία ποιοτικών πρώτων υλών, προσφέρει την πολύτιμη δυνατότητα πλήρους αξιοποίησης των αμπελιών και των τοπικών αρωματικών φυτών, συντελώντας έτσι στη δημιουργία εκλεκτών αποσταγμάτων σε περιοχές όπως η Λέσβος, η Χίος, ο Τύρναβος, οι Σέρρες και η Καλαμάτα. Από τα μέσα του 19ου αιώνα η παραγωγή του ούζου περνά στις πρώτες οργανωμένες ποτοποιίες που αποτελούν μέρος της αναπτυσσόμενης τότε ελληνικής βιομηχανίας. Από τις πρώτες κιόλας εξαγωγές των εξαιρετικών αποσταγμάτων τους, η φήμη του ούζου εξαπλώνεται σε αρκετές χώρες εκτός Ελλάδας. Με τον Κανονισμό 1576/89 της Ε.Ο.Κ. το «ούζο» κατοχυρώνεται και επίσημα ως αλκοολούχο ποτό που παρασκευάζεται αποκλειστικά στην Ελλάδα και στην Κύπρο. Το μεγαλύτερο μέρος της εγχώριας παραγωγής προορίζεται πλέον για εξαγωγές σε όλα τα μήκη και πλάτη της γης, ενώ το 2004 κατοχυρώνονται γεωγραφικές ενδείξεις για τα προϊόντα που παράγονται και εμφιαλώνονται σε πέντε περιοχές της Ελλάδας.

Β.-Νομοθεσία και διαδικασία παραγωγής

Ούζο λοιπόν, ονομάζεται το αλκοολούχο ποτό με γλυκάνισο που παράγεται παραδοσιακά με σύμμειξη αλκοολών που έχουν αρωματισθεί με απόσταξη ή διαβροχή με σπόρους ανίσου και ενδεχόμενα μαράθου, μαστίχας από το ιθαγενές μαστιχόδενδρο της Χίου και άλλους αρωματικούς σπόρους, φυτά και καρπούς (όπως αστεροειδής άνισος, κόλιανδρος, κακουλές, φλούδες από εσπεριδοειδή, κύμινο, άνθη κανέλας, άνθη μοσχοκάρυδου, άνθη ή φλούδες λεμονιού, γλυκόριζα, μπαχάρι, ρίζα αγγελικής, πιπερόριζα, πικραμύγδαλο, γαρίφαλο, μέντα, ρίζα αρωματικού καλάμου, φλαμούρι, ζάχαρη, αλάτι, κρεμμύδι, κριθάρι, σιτάρι). Πλήθος ιστορικών μαρτυριών τεκμηριώνουν ότι η παρασκευή του ούζου ήταν διαδεδομένη στον ελληνικό χώρο από αιώνων. Αποτελεί πάντως σήμερα αδιαμφισβήτητο γεγονός ότι πρόκειται για ένα αποκλειστικά ελληνικό αλκοολούχο ποτό που παράγεται στην Ελλάδα και στην Κύπρο, όπως άλλωστε αποτυπώθηκε και στον καν. (ΕΟΚ) 1576/89.

Γεωγραφικές ενδείξεις που συμπληρώνουν την ένδειξη «ΟΥΖΟ» (Καταχωρισμένες στο Παράρτημα ΙΙΙ του καν. (ΕΚ)110/2008), είναι οι εξής: Ούζο Μυτιλήνης-Ούζο Πλωμαρίου-Ούζο Καλαμάτας-Ούζο Θράκης-Ούζο Μακεδονίας. Η επωνυμία πώλησης ούζο συμπληρώνεται με τις ως άνω γεωγραφικές ενδείξεις για τα προϊόντα που παράγονται και εμφιαλώνονται στις περιοχές που υποδηλώνονται από αυτές τις γεωγραφικές ενδείξεις. Τα βασικά χαρακτηριστικά και η μέθοδος παρασκευής των προϊόντων αυτών παραμένουν αυτά του ούζου. Η μακρόχρονη παράδοση, ωστόσο, της παρασκευής τους σε συνδυασμό με τις ιδιαίτερες συνταγές των ποτοποιών (τα «μυστικά») έχουν δημιουργήσει μια φήμη για τα προϊόντα αυτά στενά συνδεδεμένη με τη γεωγραφική τους καταγωγή, μια φήμη που αποτελεί βασικό στοιχείο αναγνωρισιμότητάς τους στην αγορά, όπως προκύπτει και από πλήθος ιστορικά στοιχεία.

Η αλκοόλη που έχει αρωματισθεί με απόσταξη (προϊόν απόσταξης) πρέπει:

α)να αντιπροσωπεύει τουλάχιστον το 20% του αλκοολικού τίτλου του προϊόντος, και

β)να λαμβάνεται με απόσταξη σε παραδοσιακούς χάλκινους άμβυκες ασυνεχούς  λειτουργίας χωρητικότητας μέχρι και 1.000 λίτρων και να έχει αλκοολικό τίτλο όχι μικρότερο του 55% νοΙ και όχι μεγαλύτερο του 80% νοΙ.

Η παραγωγική διαδικασία ξεκινά με την παρασκευή του αποστάγματος που σύμφωνα με τη νομοθεσία απαιτείται (σε ποσοστό 20% τουλάχιστον) για την παρασκευή ούζου. Στον κυρίως κορμό του άμβυκα που στους παραδοσιακούς άμβυκες λέγεται καζάνι και στους σύγχρονους λέβητας, τοποθετούνται: α) αλκοόλη 96° – 100° που προέρχεται από γεωργικά προϊόντα, β) νερό, και γ) τα αρωματικά συστατικά.

Το υγρό αυτό μείγμα θερμαίνεται μέχρι να φτάσει στους 80° C, θερμοκρασία στην οποία ξεκινά η απόσταξη. Οι ατμοί που δημιουργούνται, περνώντας μέσα από το δοξάρι καταλήγουν στον ψύκτη, που τα πρώτα χρόνια ήταν ένας σωλήνας ίσης διαμέτρου με το δοξάρι και μήκους ανάλογα με την τεχνική του κάθε αποσταγματοποιού. Στις μέρες μας ο ψύκτης αποτελείται από κάθετες στήλες γύρω από τις οποίες κυκλοφορεί κρύο νερό, έτσι ώστε στο πέρασμα τους οι ατμοί να ψύχονται και να υγροποιούνται

Μετά από αρκετές ώρες απόσταξης (περίπου 12 ώρες για έναν άμβυκα χωρητικότητας 1.000 λίτρων), το αποτέλεσμα της υγροποίησης αυτών των ατμών είναι ένα αρωματισμένο απόσταγμα οινοπνεύματος που πλησιάζει τους 80 αλκοολικούς βαθμούς. Το απόσταγμα στην αρχή της απόσταξης (κεφαλές) και στο τέλος (ουρές) συνήθως απομακρύνεται για να αποφευχθούν βαριά αρωματικά συστατικά. Αυτές οι ποσότητες αποστάγματος συνήθως αναμιγνύονται και αποστάζονται ξανά. Το προϊόν αυτής της δεύτερης απόσταξης μπορεί να χρησιμοποιηθεί για την παραγωγή ενός ούζου διαφορετικής ποιότητας. Την τεχνική της διπλής απόσταξης συνηθίζουν ορισμένοι ποτοποιοί με σκοπό τη διαφοροποίηση του προϊόντος τους.

Για τους ποτοποιούς που παράγουν «προϊόν αποστάξεως 100%» η διαδικασία ολοκληρώνεται με την προσθήκη νερού, μέχρι το απόσταγμα να φθάσει στην επιθυμητή περιεκτικότητα σε αλκοόλ. Για την πλειονότητα όμως των ποτοποιών που δεν χρησιμοποιούν αποκλειστικά απόσταγμα, μεσολαβεί ένα επιπλέον στάδιο, το οποίο περιλαμβάνει την προσθήκη εκχυλίσματος ανηθόλης σε συγκεκριμένη ποσότητα οινοπνεύματος. Σε αυτό το μείγμα προσθέτουν το προϊόν της δικής τους απόσταξης και αραιώνοντας το αργά με νερό, επιτυγχάνουν τον επιθυμητό αλκοολικό τίτλο του προϊόντος τους. Κάποιοι ποτοποιοί, περισσότερο στη Νότια Ελλάδα, σ’ αυτό το στάδιο προσθέτουν μικρή ποσότητα ζάχαρης που έχουν πρώτα διαλύσει σε νερό. Ακολουθεί η ομογενοποίηση των υγρών με αναμικτήρες και η παραμονή του τελικού μείγματος για ένα χρονικό διάστημα σε ειδικές δεξαμενές.

Πριν την εμφιάλωση του το ούζο, υφίσταται τη διαδικασία της διαύγασης, με διήθηση μέσω φίλτρων.

Γ.-Η ιεροτελεστία της ουζοποσίας

Από προσωπική εμπειρία, ξεκινώ με το εξής βασικό στοιχείο. Κριτήριο στο ούζο δεν είναι η ποσότητα που καταναλώνει κανείς αλλά ο τρόπος που το πίνει ή καλύτερα που το απολαμβάνει.

Σ’ ένα κανονικό γεύμα επιτρέπονται οι αυτοσχεδιασμοί. Την ώρα όμως του ούζου ποτέ. Η απαρέγκλιτη τήρηση ορισμένων κανόνων εδώ είναι υποχρεωτική. Η φαινομενική χαλαρότητα και ελαφράδα, που χαρακτηρίζουν την παρέα του ούζου, δεν πρέπει ποτέ να παραπλανούν. Στην πραγματικότητα πρόκειται για μια μικρή τελετουργία, και οι άνθρωποι που συμμετέχουν σ’ αυτήν υποβάλλονται οικειοθελώς σε μία αυστηρή πειθαρχία.

Η ώρα του ούζου είναι ώρα συμμετοχής και μοιρασιάς, τόπος ακραίας συντροφικότητας. Οι συνδαιτυμόνες υπό την επήρεια του αλκοόλ αποκτούν μία διάθεση χαριέσσα και περιπαικτική που απελευθερώνει τις αισθήσεις και την διάθεση για ζεστή και ανθρώπινη επικοινωνία. Την ώρα του ούζου δεν «τίθενται» ούτε «αναπτύσσονται» θέματα, απλώς καταγράφονται γεγονότα και συνοψίζονται εμπειρίες με λόγο μικροπερίοδο και επιγραμματικό. Το ούζο πίνεται πάντα πρόσωπο με πρόσωπο, γιατί η ώρα του ούζου, είναι η ώρα της παρέας.

Ποτέ δεν απολαμβάνεις το ούζο κοιτώντας το ρολόι σου. Η πόση του ούζου απαιτεί μακρά διάρκεια και φυσικά «διαθεσιμότητα». Γι αυτό ακριβώς το ούζο αποτελεί το καλύτερο «αντίδοτο» στους αγχώδεις και ιδιαίτερα φρενήρεις ρυθμούς της καθημερινότητας. Αποκαθιστά, ουσιαστικά, την ανάγκη ανθρώπινης επαφής και επανατοποθετεί τον χρόνο στην πραγματική του διάσταση.

Η θερμοκρασία κατανάλωσης του ούζου, όπως και όλων των αλκοολούχων με έντονο άρωμα, δεν πρέπει να είναι υψηλή. Η προσθήκη νερού στο ούζο του προσδίδει το γαλακτώδες χαρακτηριστικό χρώμα που αποτελεί και μία από τις πλέον προσφιλείς ιδιαιτερότητές του. Όσο πιο «παχύ» είναι το «γαλάκτωμά» του τόσο πιο πλούσιο σε άρωμα και σε γεύση είναι το ούζο.

Μετά από συζητήσεις με ανθρώπους σε καφενεία της Λέσβου, αναφορικά με τον τρόπο πόσης του ούζου, κατέληξα στο εξής: Στο ούζο δεν προσθέτουμε ποτέ απευθείας παγάκια, καθόσον το ούζο όταν έρθει σε άμεση επαφή με τον πάγο, απελευθερώνει ανηθόλη και δημιουργεί κρυστάλλους, με αποτέλεσμα να αλλοιώνεται η γεύση του και να μας δημιουργεί καούρα στο στομάχι καθώς και πονοκεφάλους. Άρα στο ούζο αν δεν επιθυμούμε να το πιούμε σκέτο, προσθέτουμε λίγο δροσερό νεράκι.

Στο κυρίως γεύμα επιδιώκουμε να χορτάσουμε, αντίθετα με το ούζο παίζουμε (και ξέρουμε πόσο αυστηροί κανόνες ισχύουν στα παιχνίδια), ερεθίζουμε την όρεξη, παρατείνουμε τη διάρκειά της αποφεύγοντας πάση θυσία να χορτάσουμε. Η τελετουργία του ούζου έχει τόση σχέση με τον κορεσμό της πείνας, όση έχει η ερωτική πράξη με την τεκνοποιία.

Στο τραπέζι του ούζου δεν υπάρχουν πιατέλες που να ξεχειλίζουν. Οι μεζέδες είναι λίγοι και ανανεώσιμοι, αλλά η ποικιλία τους ικανοποιητική. Βασικό ρόλο στην πόση του ούζου παίζει και ο ρυθμός του φαγητού, ο οποίος επιβάλλεται να είναι αργός, διακεκομμένος με μεγάλα διαστήματα παύσεων και με κινήσεις ράθυμες και διακριτικές.

Τα ετερώνυμα έλκονται. Οι γεύσεις που συνοδεύουν το Ούζο είναι συγκρουόμενες και επιθετικές. Η αντιπαράθεση των έντονων και πολλές φορές συγκρουόμενων γεύσεων εκ των πραγμάτων δεν μπορεί να συνθέτει ένα κύριο γεύμα και γι’ αυτό υποστηρίζουμε πως η ώρα του ούζου επιβάλλει τους δικούς της κανόνες.

Η έντονη περιεκτικότητα του ούζου σε οινόπνευμα και η ιδιότυπη επιθετική του γεύση, επιζητούν και επιτάσσουν γεύσεις αντίθετες και ισοδύναμες. Η γευστική ισορροπία μεταξύ του ούζου και των μεζέδων επιτυγχάνεται σ’ ένα ακραίο σημείο έντασης, όπου το ξύδι και το αλάτι, με τα τουρσιά και τα παστά παίζουν τον κύριο ρόλο. Παρόμοια αντίθεση επιτυγχάνεται με τα θαλασσινά, τα αλμυρά και  τα πικάντικα, καυτερά  τυριά κλπ.

Φροντίζουμε να συνοδεύουμε πάντοτε το ούζο μας, έστω και αν το πίνουμε σκέτο με μπόλικο νερό για να διαλύεται, έστω στο στομάχι η αλκοόλη. Άλλωστε ένας από τους κύριους λόγους, που οι ουζομεζέδες είναι αλμυροί, είναι για να υποχρεωνόμαστε να πίνουμε αρκετό νερό. Απαραίτητη προϋπόθεση στο τραπέζι με τους μεζέδες του ούζου, τα τουρσιά, τα ξιδάτα, τα αλμυρά, που λειτουργούν σαν αντίδοτα στην αλκοόλη. Βετεράνοι του ούζου επισημαίνουν ότι το ζουμί από τα τουρσιά είναι το καλύτερο που μπορεί να πιει κανείς για να ξεμεθύσει από ούζο. Λαδερά και λαχανικά μαγειρεμένα με λάδι, είναι ένα ακόμη ένα αντίδοτο και μάλιστα στην αρχή της διαδικασίας, αφού το ελαιόλαδο φτιάχνει ένα λεπτό υμένα στα τοιχώματα του στομαχιού και προστατεύει από τη μέθη. Το ίδιο χρήσιμες είναι και οι ελιές, που περιέχουν λάδι. Φρέσκο ψωμί ή κάποιος μεζέ ο οποίος να περιέχει άμυλο, είναι χρήσιμος, γιατί το άμυλο λειτουργεί κατευναστικά. Φρέσκα μυρωδικά όπως ο μαϊντανός, ο άνηθος, ο δυόσμος, το μάραθο, είναι επίσης ιδανικά για την ουζοκατάνυξη, γιατί έχουν προστατευτική δράση, πάντα με αποτέλεσμα την καλύτερη αντοχή στο αλκοόλ.

Όμως εκ των πραγμάτων η «φιλοσοφία» του ούζου είναι εντελώς διαφορετική από αυτήν των χώρων μαζικής διασκέδασης. Παρά τις αλλαγές που έχουν επέλθει στην ελληνική κοινωνία εξακολουθεί να παραμένει ένα προϊόν που διατηρεί το λαϊκό του προφίλ. Δεν χωράει ούτε σε πολυτελή σαλόνια, ούτε στις μπάρες των χώρων διασκέδασης. Το ούζο δεν «αγάπησε» ποτέ την πολυτέλεια και τα νεοπλουτίστικα σύνδρομα καταναλωτισμού. Αντιθέτως θέλει απλότητα, ανοιχτή καρδιά, αμεσότητα και ειλικρινή διάθεση για επικοινωνία. Για τους «εραστές» του ούζου, η πόση του δεν αποτελεί παρά τρόπο ζωής.

Η υψηλή περιεκτικότητα σε αλκοόλη καθιστά το ούζο ένα από τα βαριά οινοπνευματώδη. Το στοιχείο αυτό επιβάλλει την προσεκτική πόση του. Το ούζο πρέπει να πίνεται αργά και μεθοδικά και πάντα με την συνοδεία εκλεκτών μεζέδων. Η υπερβολή είναι βέβαιο πως μπορεί να επιφέρει ανεπιθύμητα αποτελέσματα όπως βαριά μέθη και φρικτούς πονοκεφάλους. Το ούζο απαιτεί μέτρο και σχετική πειθαρχία. Διαφορετικά θα λειτουργήσει σε βάρος του πότη.

 

  • Like 1

Share this post


Link to post
Share on other sites

H ονομασία έχει προέλθει από τo ιταλικό ρήμα ousare (ouso) . -  Και επειδή είχα κάνει την κουβέντα κάποτε δεν θυμάμαι καθόλου το πως και το γιατί αλλά έμεινα βέβαιος ότι ήταν έτσι ακριβώς.

Α βρήκα και κανά δύο άρθρα, ας πούμε, 

http://www.tirnavoswinery.gr/el/istoria-politismos/ouzo-istoria-leksews

http://www.plomaricity.gr/plomari/index.php?option=com_content&view=article&id=53&Itemid=61

http://www.frantzeskos.gr/ouzo-history.html

 

Share this post


Link to post
Share on other sites
1 hour ago, thanasist said:

H ονομασία έχει προέλθει από τo ιταλικό ρήμα ousare (ouso) . -  Και επειδή είχα κάνει την κουβέντα κάποτε δεν θυμάμαι καθόλου το πως και το γιατί αλλά έμεινα βέβαιος ότι ήταν έτσι ακριβώς.

Α βρήκα και κανά δύο άρθρα, ας πούμε, 

http://www.tirnavoswinery.gr/el/istoria-politismos/ouzo-istoria-leksews

http://www.plomaricity.gr/plomari/index.php?option=com_content&view=article&id=53&Itemid=61

http://www.frantzeskos.gr/ouzo-history.html

Κανένας δεν μπορεί να επιβεβαιώσει την προέλευση της ονομασίας. Βλ. σχετικά ΤΕΧΝΙΚΟΣ ΦΑΚΕΛΟΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΓΕΩΓΡΑΦΙΚΗ ΕΝΔΕΙΞΗ «ΟΥΖΟ», από τη σελίδα του Γενικού Χημείου του Κράτους:

http://www.gcsl.gr/media/alkooli/Tech_file_Ouzo.pdf

Οι συνδέσεις που παραθέτεις, ουσιαστικά είναι η εκδοχή του παραδοσιακού που αναφέρω κι εγώ, η οποία φυσικά είναι αυτή που έχει επικρατήσει στην ελληνική κοινωνία και οφείλεται στο σπουδαίο έλληνα φιλόλογο και γλωσσολόγο Αχιλλέα Τζάρτζανο.

Share this post


Link to post
Share on other sites

Φίλε DMTK έχουμε κάνει κάτι μεθύσια με ούζο που μόνο που το διαβάζω, ζαλίζομαι :D... Παρόλα αυτά πολύ ωραίο topic!

Share this post


Link to post
Share on other sites
22 hours ago, DMTK said:

(αν και ο Τύρναβος παρήγαγε αρχικά ούζο, με την πρώιμη μορφή του

Ενδιαφέρον και δεν το ήξερα!

Share this post


Link to post
Share on other sites
On 19/12/2016 at 0:14 PM, nek said:

Εγω μιας και ειμαι Χιωτης προτιμω τα χιωτικα ουζα τα οποια ειναι εξαιρετικα. ΑΠΑΛΑΡΙΝΑ ΤΕΤΤΕΡΗ ΨΥΧΗ ΚΑΚΙΤΣΗ ΣΤΟΥΠΑΚΗ. Εκτος της κλασσικης γευσης υπαρχουν και σε παραλλαγες οπως με προσθηκη μαστιχας κλπ . Επισης πλην των κλασσικων ψαρομεζεδων (ψαρια καλαμαρια χταποδια κα) συνοδευονται υπεροχα με ρεγγοσαλατα, κουκια βραστα κα.

 

On 19/12/2016 at 3:57 PM, DMTK said:

και καλά κάνεις nek

Αντρίκειο ΚΑΚΙΤΣΗ, Καζανιστό ΣΤΟΥΠΑΚΗ, Μαστιχάτο Ούζο ΚΑΚΙΤΣΗ, Μερακλίδικο ΑΠΑΛΑΡΙΝΑ (στο μεταλλικό μπουκάλι, για να προστατεύεται από το επιβλαβές ηλιακό φώς) και τόσα άλλα, αρωματικά, εξαιρετικής ποιότητας χιώτικα ούζα.

nek παρέλειψες τα λιγότερο γνωστά και εμπορικά ούζα Στέφου και Γκιάλη.

Εγώ θα το πάω ακόμα παρακάτω. Έχω δοκιμάσει τα περισσότερα εμπορικά ούζα της Λέσβου. Επίσης είμαι συγγενής με τις οικογένειες Ψυχή (εκ Βερβεράτου, Ψυχή ήταν η γιαγιά του πατέρα μου) και Στουπάκη (εκ Δαφνώνα, Στουπάκη ήταν η γιαγιά της μητέρας μου) που παράγουν τα ομώνυμα ούζα. Παρόλα αυτά δεν έχω βρει ούζο που να μου αρέσει πιο πολύ από το "Απαλαρίνα Παραδοσιακό" (με την οικογένεια Σεραφείμ από το Νεχώρι που το έχουν δυστυχώς δεν έχω καμία συγγένεια).

%CE%9F%CF%8D%CE%B6%CE%BF-%CE%A0%CE%B1%CF

Δεν μπορείτε να φανταστείτε πόσο πολύ πάει το συγκεκριμένο ούζο με ψαρομεζέδες και θαλασσινά. Κι επειδή εγώ όντως είμαι τοπικιστής με τη Χίο (π.χ. όταν σε ψαροταβέρνα δεν βρίσκω Χιώτικο ούζο, απλά δεν πίνω ούζο) και η άποψή μου δεν είναι αντικειμενική, το ίδιο ακριβώς βεβαιώνει και ο μάστορας στο ούζο Κωνσταντινουπολίτης πεθερός του κολλητού μου, ο οποίος πίνει ούζο καθημερινά και από τότε που δοκίμασε πρώτη φορά το συγκεκριμένο δεν πίνει τίποτα άλλο. Δυστυχώς δεν έτυχε ποτέ να δοκιμάσω το Απαλαρίνα στη φιάλη αργιλίου.

Επειδή κάθε Χιώτης έχει και διαφορετική προτίμηση ως προς το αγαπημένο του ούζο, μου συμβαίνει πολύ συχνά σε τραπέζι με φίλους στη Χίο να παίρνουμε 2 ή και 3 διαφορετικά ούζα.

Στη Χίο οι παλιότεροι το ούζο το λένε με την τούρκικη ονομασία του, ρακί κι εκεί τα πράγματα μπερδεύονται με την Κρητική ρακή. Επίσης αρκετοί στη Χίο πίνουν "σούμα", που φτιάχνεται από σύκα.

Πάντως, για να λέμε και τα αρνητικά, λόγω της αύξησης της κατανάλωσης Χιώτικου ούζου εκτός Χίου, ο μυρωδάτος Χιώτικος γλυκάνισος δεν επαρκεί πλέον και οι περισσότεροι αγοράζουν γλυκάνισο από τη Λήμνο ή την Τουρκία. Επίσης, τα ούζα με παραπάνω μαστίχα δεν μου αρέσουν καθόλου, ενώ ανεξαρτήτως του πόσο καλό (ή "καζανιστό") είναι ένα ούζο, και παρά το moto του Κακίτση που λέει "ξυπνάς καλά", η πικρή αλήθεια είναι ότι το ούζο είναι πολύ σκληρό με το στομάχι και κατά συνέπεια με το κεφάλι. Serious hangover hazard!

  • Like 1

Share this post


Link to post
Share on other sites
4 hours ago, Wisdom said:

Δεν μπορείτε να φανταστείτε πόσο πολύ πάει το συγκεκριμένο ούζο με ψαρομεζέδες και θαλασσινά.

Wisdom, μήπως να αρχίσουμε να σκεφτόμαστε και για μεσημβρινές ουζοκατανύξεις:drinks:

Share this post


Link to post
Share on other sites
On 19/12/2016 at 3:37 PM, McRookie said:

Ωστόσο, μετά από τον παραπάνω συλλογισμό μου γεννήθηκε η εξής απορία. Ποιό προηγήθηκε ποιου; Ξέρουμε πότε και πώς εμφανίζεται το τσίπουρο με και χωρίς και το ούζο στην ελληνική παράδοση;

Λίγες πληροφορίες σχετικά με το ρακί, το τσίπουρο και τις απαρχές της απόσταξης στη χώρα μας, από το βιβλίο του Κώστα Πασχάλη Μπέη με τίτλο: «Τσίπουρο, ρακί και ούζο, χωρίς μυστικά»:

Φαίνεται λοιπόν, ότι η ιστορία της απόσταξης χάνεται στα βάθη των αιώνων, η τεχνική της ήταν γνωστή με διάφορες παραλλαγές, σχεδόν σε όλους τους πολιτισμούς από την αρχαιότητα. Στην αρχαία Ελλάδα, φαίνεται ότι η μέθοδος της απόσταξης ήταν γνωστή. Ο Αριστοτέλης αναφέρει μια αντίστοιχη μέθοδο που χρησιμοποιούσαν οι ναυτικοί για να αφαλατώνουν το θαλασσινό νερό, αλλά δεν βρίσκουμε αναφορές για παραγωγή αποσταγμένων ποτών. Σύμφωνα με τις απόψεις των περισσότερων ιστορικών, κοιτίδα των σημερινών αλκοολούχων ποτών είναι η Αίγυπτος. Η ανάπτυξη της συγκεκριμένης τεχνογνωσίας, συνέπεσε με την άνθηση της κατεργασίας του χαλκού και τη γνώση της χημείας. Τη τεχνική αυτή αξιοποίησαν περαιτέρω οι Άραβες αλχημιστές, οι οποίοι στη διαδικασία της απόσταξης χρησιμοποίησαν μια χρωστική ουσία, η οποία αρχικά χρησίμευε ως γυναικείο καλλυντικό.

Η γνώση της νεοαποκτηθείσας τεχνογνωσίας, θα αγκαλιαστεί αργότερα από τα πρώτα χριστιανικά οργανωμένα μοναστήρια, που γνωρίζουν ιδιαίτερη άνθηση στον ευρύτερο αιγυπτιακό χώρο. Την εποχή εκείνη τα μοναστήρια είχαν μετατραπεί σε αληθινές πόλεις, έφθαναν να έχουν πληθυσμό χιλιάδων ατόμων του ίδιου φύλου. Προκειμένου να επιζήσουν, είχαν ανάγκη από διάφορα επαγγέλματα και ένα από τα πλέον απαραίτητα ήταν αυτό της παροχής ιατρικών υπηρεσιών καθώς και παρασκευής φαρμακευτικών παρασκευασμάτων. Έτσι η τεχνογνωσία της απόσταξης, κλήθηκε να υπηρετήσει αποκλειστικά θεραπευτικούς σκοπούς.

Η νέα σημαντική σελίδα της ιστορίας της αλκοόλης άνοιξε στα τέλη περίπου του 15ου αιώνα, όταν η τεχνογνωσία της απόσταξης άρχισε να ξεφεύγει από τα στενά όρια των μοναστηριακών χώρων, για να γίνει κτήμα ευρύτερων κοινωνικών ομάδων. Τα παραγόμενα ποτά γίνονται ιδιαιτέρως προσφιλή, ενώ έχουν και θετική ανταπόκριση κυρίως σε κατοίκους των χωρών του Ευρωπαϊκού Βορρά, όπου δεν ευδοκιμεί η καλλιέργεια των αμπελώνων. Στην ανατολή, εν συνεχεία οι Άραβες προχωρούν στην απόσταξη του arak, που στα αραβικά σημαίνει χυμός. Το πιθανότερο είναι ότι το μεγάλο ταξίδι της ανηθόλης στην ευρύτερη λεκάνη της Μεσογείου, ξεκίνησε με αυτό το απόσταγμα.

Οι πρώτες αναφορές για το ρακί, εστιάζονται από τα χρόνια ακόμη του Βυζαντίου. Τα πρώτα αποστάγματα που παραπέμπουν στο ρακί στον ευρύτερο ελλαδικό χώρο, παράγονταν από τα στέμφυλα που περίσσευαν κατά τη διάρκεια της οινοποίησης, ενώ η απόσταξη στεμφύλων στο Άγιο Όρος, ήταν γνωστή τουλάχιστον από το 1590. Η διαδικασία μεταφέρεται από το Άγιο Όρος στον ελλαδικό χώρο και ως πρώτη ύλη χρησιμοποιούταν υπολείμματα από στέμφυλα, τα οποία έλεγαν τσίπουρα, σούμες, ρακές, μαστίχες ή και με άλλες τοπικές ονομασίες. Από τα μέσα του 19ου αιώνα, άρχισε κυρίως στις ελεύθερες περιοχές της Ελλάδας, η δημιουργία των πρώτων σύγχρονων βιοτεχνιών που παρήγαγαν ρακί…

 

  • Like 1

Share this post


Link to post
Share on other sites
12 hours ago, kormis said:

Φίλε DMTK έχουμε κάνει κάτι μεθύσια με ούζο που μόνο που το διαβάζω, ζαλίζομαι 

Άστα να πάνε… πολλές φορές κι εγώ ταυτίζομαι με τον τύπο στον πίνακα, που φωτογράφισα σε ένα παραδοσιακό καφενείο στο Μόλυβο της Λέσβου, πίνοντας ένα πρωινό ουζάκι, με θέα το απέραντο γαλάζιο του Αιγαίου (…και δεν εννοώ το σερβιτόρο:jump:)

photo _zpsldgwahzl.jpg

Share this post


Link to post
Share on other sites
On 19/12/2016 at 3:37 PM, McRookie said:

Εγώ σαν παιδί του κάμπου είχα πάντοτε μια προτίμηση προς το τσίπουρο και παραδόξως για Λαρισαίο πάντοτε χωρίς γλυκάνισο κι ακριβώς αυτό με κάνει προκατειλημμένο ενάντια και στο ούζο. Θες γιατί με πειραζε ο γλυκάνισος στο στομάχι, θες γιατί θεωρουσα ότι κάθε πιθανό απόσταγμα βενζίνης το αναμιγνυεις με γλυκάνισο και το καλυπτεις...δεν ξέρω. Ενώ από την άλλη το τσιπουρακι χωρίς γλυκάνισο άντε να το αραιωσουν με νερό να πουλήσουν κάνα λίτρο παραπάνω. Διορθωστε με αν κάνω λάθος.

Ωστόσο, μετά από τον παραπάνω συλλογισμό μου γεννήθηκε η εξής απορία. Ποιό προηγήθηκε ποιου; Ξέρουμε πότε και πώς εμφανίζεται το τσίπουρο με και χωρίς και το ούζο στην ελληνική παράδοση; Η λογική μου υπαγορεύει ότι η μίξη με γλυκάνισο έγινε αργότερα για να διευκολύνει την κατάποση ή και να προέρχεται από Τουρκια μεριά όπου η τοπική ρακή περιλαμβάνει επίσης γλυκάνισο.

Στην Ελλάδα η πώληση αποσταγμάτων στέμφυλων για απευθείας κατανάλωση ήταν απαγορευμένη μέχρι το 1988. Μόνον οι αμπελουργοί σε ορισμένες περιοχές είχαν το δικαίωμα να αποστάζουν και να εμπορεύονται, σε τοπικό επίπεδο, τα στέμφυλα. Επιτρεπόταν η πώληση του αποστάγματος από στέμφυλα σε εταιρείες παραγωγής οινοπνεύματος με σκοπό την παραγωγή οινοπνεύματος. Παράδοση σε απόσταγμα στέμφυλων έχει η Κρήτη, η Θεσσαλία, η Μακεδονία και η Ήπειρος.

Μέχρι το 1988 το τσίπουρο παραγόταν αποκλειστικά από διήμερους οινοπνευματοποιούς Α κατηγορίας, σύμφωνα με τις διατάξεις του άρθρου 8 του Κώδικα Ν.Φ.Ο. 1917. Οι διήμεροι οινοπνευματοποιοί, είναι αμπελοκτήμονες παραγωγοί που ο νομοθέτης τους επέτρεπε να το παράγουν και να το εμπορεύονται τοπικά. Σκοπός ήταν να ενισχύσει το εισόδημά τους. Ένα μέρος του παραγόμενου τσίπουρου οι παραγωγοί το χρησιμοποιούσαν οι ίδιοι. Την εποχή εκείνη λόγω των περιορισμένων μέσω για πλήρη συμπίεση των στέμφυλων το ποσοστό αζύμωτου γλεύκους ήταν αρκετά υψηλό. Επιπλέον στις συνθήκες της εποχής εκείνης η μεταφορά προϊόντων ήταν εξαιρετικά δύσκολη. Η πρόθεση του νομοθέτη για ενίσχυση των παραγωγών φαινόταν από το γεγονός ότι η παραγόμενη με αυτό τον τρόπο αλκοόλη ήταν αφορολόγητη.

Από το 1988 με τη ψήφιση Νόμου για την παραγωγή αποστάγματος στέμφυλων, επιτρέπεται η παραγωγή και διάθεση αποστάγματος στέμφυλων σε όλη την Ελλάδα κάτω από τις προϋποθέσεις που προβλέπει ο Νόμος. Ταυτόχρονα φορολογείται και απαγορεύεται η διάθεση του χύμα. Πολύ συχνά η δεύτερη απόσταξη γίνεται με παρουσία σπόρων γλυκάνισου ή άλλων σπόρων και αρωματικών φυτών.

(Λίγες ακόμη πληροφορίες που βρήκα για την ιστορία του τσίπουρου, στο βιβλίο ΠΟΤΟΓΡΑΦΙΑ του Αργύρη Τσακίρη).

Σχετικά με τη διαδικασία παραγωγής, γεωγραφικές ενδείξεις κλπ:

http://www.seaop.gr/el/drinks/tsipouro/

Τέλος, τα τελευταία χρόνια στη χώρα μας, γίνονται αξιόλογες προσπάθειες παραγωγής  αποστάγματος σταφυλής:

http://www.seaop.gr/el/drinks/alcohol/otherfruits/

και παλαιωμένου τσίπουρου:

http://www.oinoxoos.net/apostagmata/9123/Ta-palaiomena-I-techni-tou-blending

Αυτά τα ολίγα και για το τσίπουρο, αφιερωμένα στο φίλο McRookie!

  • Like 1

Share this post


Link to post
Share on other sites
1 hour ago, DMTK said:

Αυτά τα ολίγα και για το τσίπουρο, αφιερωμένα στο φίλο McRookie!

 

Να σαι καλά DMTK. Αν μου βρεις και άρθρο να επιβεβαιώνει ότι ένα σφηνάκι τσίπουρο ενδείκνυται με 38 πυρετό θα το εκτιμούσα ;)

Share this post


Link to post
Share on other sites
14 minutes ago, McRookie said:

Να σαι καλά DMTK. Αν μου βρεις και άρθρο να επιβεβαιώνει ότι ένα σφηνάκι τσίπουρο ενδείκνυται με 38 πυρετό θα το εκτιμούσα

Πες το κι έγινε…

«Αν και δεν υπάρχουν επιστημονικές μελέτες για τη δράση των λευκών αποσταγμάτων, ωστόσο οι ειδικοί εκτιμούν ότι, ως αλκοολούχα ποτά, σε μικρές δόσεις (1-2 ποτηράκια) παρέχουν οφέλη στην υγεία. Το τσίπουρο (χωρίς γλυκάνισο) θεωρείται εξαίρετο χωνευτικό. Επίσης, χάρη στην αλκοόλη που περιέχει, προκαλεί αγγειοδιαστολή και μείωση της πίεσης. Ακόμη, έχει αντιμικροβιακές ιδιότητες, γι’ αυτό, άλλωστε, και χρησιμοποιείται σε πολλά γιατροσόφια για το κρυολόγημα, τον πυρετό και τον πονοκέφαλο».

http://www.mylittlegreekfoodbook.com/el/%CF%84%CF%83%CE%AF%CF%80%CE%BF%CF%85%CF%81%CE%BF/

Περαστικά;)

Share this post


Link to post
Share on other sites

Ευχαριστώ φίλε! Θα ενημερώσω μετά την ανάρρωση πόσα ποτήρια είναι η σωστή δοσολογία!

Share this post


Link to post
Share on other sites

Με την ευκαιρία που πλησιάζει η ημέρα της εκδήλωσης «Ελληνικά αποστάγματα 2017», ένα διάγραμμα παραγωγής του ούζου εξ’ αποστάξεως 100% (από την ποτοποιία Βαρβαγιάννη):

 

 

Share this post


Link to post
Share on other sites
13 hours ago, DMTK said:

Με την ευκαιρία που πλησιάζει η ημέρα της εκδήλωσης «Ελληνικά αποστάγματα 2017», ένα διάγραμμα παραγωγής του ούζου εξ’ αποστάξεως 100% (από την ποτοποιία Βαρβαγιάννη):

 

 

photo varvagianis2_zpswxxhefea.jpg

Η είναι αργά και δεν δουλεύει ο εγκέφαλος μου η το διάγραμμα χάνει κάπου :unknw:

13 hours ago, DMTK said:

@Uisge-Beatha αφού συλλέγεις κάποια βιβλία σχετικά με το ούζο δες κι αυτό:

 

https://www.barbayanni-ouzo.com/flipbook/index.html

 

Ευχαριστώ πολύ θα το εκτύπωσω γιατί δεν το καλό βλέπω στον υπολογιστή :umnik2::blush1:

Share this post


Link to post
Share on other sites

Join the conversation

You can post now and register later. If you have an account, sign in now to post with your account.

Guest
Reply to this topic...

×   Pasted as rich text.   Paste as plain text instead

  Only 75 emoji are allowed.

×   Your link has been automatically embedded.   Display as a link instead

×   Your previous content has been restored.   Clear editor

×   You cannot paste images directly. Upload or insert images from URL.

Sign in to follow this  

×
×
  • Create New...